Je komt soms nummers tegen die toch werkelijk zo briljant zijn, en welke je direct inspireren om de gitaar, keyboard, pen en papier te pakken..
Zo’n nummer is Lump Sum van Bon Iver dus ook. Ineens is daar vlak voor het slapengaan * een song met een galmend koortje of stel jankende gitaren, waar ondertussen een werkelijk geniaal en constant bassdrum kickje je door het nummer duwt, ondertussen doen de akkoorden en baslijnen als een soort orkest geweldig z’n werk. En bijna jankend en onverstaanbaar wordt er een subtiel passend zanglijntje overheen gezongen.

Een nummer waarvan je ineens van opschrikt en denkt, ‘Hey, wat is dit nou? Wat is dit fantastisch! Dit lijkt zowaar wel een beetje op mijn eigen geschreven muziek!’

Vaak denk ik tijdens het componeren, ‘dit is niets, dit is niet rock, what the heck is dit eigenlijk, waar gaat dit heen?’. En zo rond ik vaak iets niet af.
Je wilt als componist het liefst eigen nummers ergens bij aan laten sluiten. De volgende Coldplay of U2 plaat, een subtiel Peter Gabriel lied, een geweldig Daniel Lanois song.. Je wilt er een vinger én label opleggen. Mijn stijl in een (genre) hoekje duwen.

Maar na het beluisteren van Lump Sum realiseer ik (opnieuw) dat dat echt niet hoeft. Muziek is zo breed en divers, er zijn zo veel verschillende soorten muziek (stijlen). Doe gewoon je eigen ding! Ik moet gewoon op MIJN  manier kleine liedjes blijven schrijven, zo krijg en hou ik immers een eigen stijl. Zo ontstaat dé mix tussen al mijn invloeden. Daarom mik ik bijvoorbeeld een bossanova groove onder een aantal zweverige akkoorden, begeleid door een stuwend maar simpel baslijntje, met op de achtergrond een slide gitaar welke bijna vals door een subtiel zanglijntje heen jankt. En dáárom is het een ‘Tjitte Jan song’ .. en zo kan mijn muziek ooit opvallen. Dat zie je dus bij zo’n Bon Iver song.

Oke, mijn muziek is dan geen popu rock, en heeft geen top-40 potentie, maar wat is dan wel? Ik noem het maar sfeervolle (film) muziek. Songs met een vreemd maar mooi samen gezocht akkoorden- en melodie schema, daaronder soms wel of geen gek drumritme en zo nu en dan een tekstje en boodschap. That’s it. Daar moet de luisteraar het mee doen, en daar gá ik het mee doen. Geen twijfels meer!

Thanks Bon Iver!

* Zo heb ik vroeger op een laat tijdstip ook het ondertussen legendarische nummer Halleluja van Jeff Buckley al eens mogen ontdekken.

In top 100 coverband Solid Ash speel ik al zo’n 12 jaar (voelt als een heel leven) en hiermee bereid ik me voor op het optreden 13 maart in MFC It Joo (Oudega). We zijn druk bezig de setlist op te frissen dus dat kost even 1 of 2 avonden per week tot 13 maart (wees welkom!).
Daarnaast speel ik met mijn broer Jelle Wietze en Klaas Gorter in de bluesband ‘Lucky Dog’. Na bijna 3 maanden, gitarist Klaas had drukte met projecten én de cd opnames van Ilanois(!), konden we eindelijk weer los met o.a. John Mayer’s Trio muziek. Even tussendoor, naar John Mayer zijn we 13 januari samen (incl andere broer Pier Durk) naar toe geweest in de HMH te Amsterdam, en werkelijk waar, dit was echt helemaal top. Drummer Steve Jordan had vrij vaak mijn aandacht, wat een sound en groove.. Maar naast John Mayer’s songs, gitaar rifs en solo’s was de begeleiding ook een lust voor het oor.  Ieder bandlid had muzikaal z’n inbreng, subtiel in een bijna gecalculeerd speelschema.

Ok, waar was ik gebleven, oja band nummer 3; Jelle Wietze, Evert (toetsenist PerfectCrime) en ik hebben van de week een avondje gejamd op de kamer van JW en gekeken of we iets konden starten op het gebied van smooth /jazzy / unplugged muziek. Lekkere lichte muziek, gespeeld op een frisse en open manier, met hier en daar een eigen track. Ik had zelf nog wat materiaal liggen, wat eigenlijk heel goed in dit concept past naast enkele covers. Hier horen jullie nog meer over!En dan ‘last but not least’; de (fucking) HeegDriedeBand. Een project samen met voetbal ploeggenoten Edward Speerstra, Teade vd Meer en Jelmer v.Ommen en (jawel) Jelle Wietze. In juni spelen we op het slotfeest van vv Heeg zo’n 2 sets met lekkere bekende hits. Vanmiddag was de eerste oefensessie en het dak knalde er bijna af. Dat beloofd nog wat!
Over een paar weken hoop ik tevens nog dat ik met Solid Ash een aantal zangeressen mag begeleiden voor waarschijnlijk twee mooie concertjes.

Op technisch drumgebied ben ik nog steeds mijn jazz/blues kit aan het upgraden. Aanvullend op mijn fraaie Turkish Kurak en Istanbul Agop bekkenset heb ik de Istanbul Agop 22″ special series Jazzride gekocht. Na de oefening afgelopen donderdagavond concludeerde ik dat de 20″  Signature ride toch iets te droog voor me was en ik iets vaker (en liever) de Jazzride gebruik, nu ‘degradeer’ ik de Signature tot een 2e crash/ride/china en is de ‘nieuwe’ 22″ Jazzride de hoofdride (met een iets stevigere bell). De Agop Jazzrides zijn echt zo heerlijk open, rauw, veelzijdig en.. ‘zomers’ (wat een prachtige omschrijving voor een sound).

De kleine rode Pearl World Series jazzkit is onlangs verkocht en nu zoek ik voorzichtig naar een ouwe Ludwig Blue Olive kit uit de jaren 70. Misschien kies ik toch eerst een andere kit, want die Ludwigs zijn helaas moeilijk te vinden en peperduur. In de tussentijd wil ik wel alvast een Ludwig snare aanschaffen (bv. 14×6.5 Bronze Handhammered) en zit ik te denken om m’n Taye Tourpro 14×6,5 snare te voorzien van woodhoops voor een droge en warme ‘Steve Jordan’ sound (stiekem twijfel ik over een échte Steve Jordan Yamaha 13×6,5 snare..).

Al die avondjes drummen, de vele leuke en uitdagende projecten, nadenken over sounds, grooves, snares en bekkens.. phoe, ik voel me even een échte rockster prof muzikant!
Heerlijk!

Mijn 2009 eindigde vrij drukjes op het gebied van fotografie, en niet alleen door het fraaie winterweer!
Samengevat; ik heb voor het 5e jaar op rij weer 50 kalenders van mezelf kunnen verkopen, heb 12 kalenderfoto’s verkocht aan het KBS in Sneek (waar maar liefst 400 kalenders van zijn gedrukt), ik heb enkele kerstkaarten gemaakt, heb een paar groepsfoto’s gemaakt en als toetje na stond een winterfoto van mij op de voorpagina van het Sneeker Nieuwsblad.

Tussendoor trakteerde moeder natuur ons allemaal op een pak sneeuw en winterweer eind december, wat gelukkig nog steeds niet voorbij is!
Dit betekende natuurlijk héél veel fotograferen. Op mijn fotosite staat een winterspecial, welke de komende tijd verder aangevuld wordt. Zodra de winterperiode voorbij is plaats ik de favorieten elders op de website.

Heb ik voor het nieuwe jaar nog fotovoornemens? Ja, gewoon lekker doorgaan, en hopen op enkele fotoopdrachten van kranten, tijdschriften en bedrijven.  Op dit moment ben ik al gestart met een groot fotoproject voor het Teatskehûs in Blauwhuis, en dat is al een geweldige start van het nieuwe fotojaar!

In de vorige blog vertelde ik dat ik opzoek ben naar een ‘nieuwe sound’. De huidige Taye Tourpro drumkit en Meinl Byzance bekkens vind ik, op de hihat na, niet bij dit genre passen.
De eerste nieuwe cymbal is al onderweg naar Friesland, en wel een donkere, crashy, rauwe maar heerlijke Istanbul Agop Signature 20″ ride! Met deze cymbal verwacht ik een veel breder en complexer variatie geluid uit mijn ride te kunnen halen. Ik ben zelfs al bezig met een 2e ride, maar dan een iets lichtere, namelijk de 20″ Jazzride van Agop, maar die moet ik nog wel even samen met de Agop Signature beluisteren.  Ik verwacht dat mijn 13″ Dark hihat van mijn Byzance wel gaat voldoen als rauwe hihat, dit is al een ‘donkere’ serie.
Ik twijfel nog een beetje over een andere snare (Ludwig 14×6) en over een oude Ludwig of Slingerland kit ipv de kleine Pearl World Series, maar dit alles kost geld, veel geld. Dus voorlopig eerst de bekkens!

De Istanbul Agop serie kwam ik een poosje geleden perongeluk tegen in de drumwinkel Rimshot Drum Centre (ik zou 2e hands Zildjian Avedis bekkens beluisteren), waarna ik bij het bespelen (Agop 25′th 20,5 ride) gelijk wist dat dit de serie was welke ik zocht.  Grappig is dat ik zo’n 8 jaar geleden bij de brand bij Van Der Glas in Heerenveen al tegen een Istanbul cymbal aanliep, en toen helemaal verbaasd was hoe ‘luid en bombastisch” een half verbrande Istanbul crash klonk. Zo ben ik de naam Istanbul nooit vergeten, en had dit merk voor mij altijd iets extra’s en magisch.

Grappig, dat ik na bijna 10 jaar weer dat zelfde gevoel heb..

21 augustus heb ik de bruiloft van Anne en Demelza uit Heeg gefotografeerd.
Eergister heb ik de DVD met 600 foto’s overhandigd waarmee de bruid zelf een album zal maken, vandaag heb ik als een soort afronding een serie foto’s op mijn fotosite geplaatst.

Het blijft toch iedere keer weer een speciale en spannende dag, en niet alleen voor het bruidspaar.
De ingrediënten van zo’n dag zijn uniek; de familie en vrienden zijn vrolijk,  iedereen is keurig opgedoft en de sfeer is vrolijk en emotioneel.
De dag begon goed met de ophaal-scène, daarna volgde de fotoshoot waar het begon te regenen (mijn plannen vielen letterlijk in het water en ik moest even improviseren),  hierna reden we na een korte break naar Ysbrechtum naar de snikhete maar prachtige Epema State waar de ceremonie was.  De kamer in de Epema State was echter zo donker dat ik voor het eerst moest flitsen, en op basis van alleen theoriekennis ging me dit tot grote opluchting goed af, en kan ik deze nieuwe ervaring nu ook op mijn foto-cv aanvinken.
Hierna volgde buiten de groepsfoto’s en ben ik daarna met het kersverse echtpaar de tuin in gelopen voor nog enkele portretfoto’s. Als afsluiter (en heerlijke ontspanning) gingen we uitwaaien op het Heegermeer met een boot, onder het genot van een stuk bruidstaart en biertje.

Ik ben na zo’n intensieve dag altijd weer opgelucht en blij dat alles goed en wel (gebackuped) thuis op de PC staat en mijn eerste indruk van de foto’s goed is. Daarna begint het filteren en eventuele nabewerken, wat nog veel tijd in beslag neemt.

Gelukkig is het echtpaar erg tevreden, en zo kijk ik met veel voldoening terug op 21 augustus 2009.

Helemaal verrast was ik niet, want ik wist hiervan, maar wanneer en hoe wist ik niet.
In oktober 2006 (!) heb ik in het ‘oude’ Bolwerk te Sneek foto’s gemaakt van de Tribute2BobMarley coverband, en onlangs vroeg de manager van deze band of ik enkele foto’s groter wou toesturen voor een korte commercial.
In deze commercial promoten ze hun nieuwe theatertour 2009 en zouden enkele sfeerbeelden achter de voice-over (snel) voorbij komen.

Ze hebben 2 foto’s van me gebruikt.. helaas zonder naamsvermelding anders had half Nederland mij nu gekent ; )

Maar dit keer geen gebruikelijke top100 covermuziek, zoals U2, Coldplay, The Police (wat we alle drie wel geweldig vinden!) maar songs van John Mayer, Jimi Hendrix, Eric Clapton, Stevie Ray Vaughen en Jeff Beck.. die we alle drie geniaal vinden. Een uitdagende genre, waar veel muzikaliteit wordt gevraagd en meer ruimte is voor creativiteit en improvisatie dan wanneer je in een coverband speelt. Voorlopig zijn we bij het coveren van het John Mayer Trio , en dat blijkt al lastig genoeg..
Lastig? Ja, de bijna onnavolgbare gitaarstukken van John Mayer, de briljante achterliggende basspartijen van Pino Palladino en de zwaar onderschatte ‘simpele’ grooves van Steve Jordan.

Voor mij betekend dit wat betreft drummen; ‘less is more’ . Waar het eigenlijk bij het drummen om draait, maar niet iedere (jonge) drummer wil erkennen. Het liefst smeren wij drummers iedere tel ruimte vol, en ik beken, dat wil en doe ik vaak ook. Maar dit kan en mag nu niet.. nee nu moet ik een gitarist begeleiden , strak met de bassist grooven en me gedeisd houden.  De 8 , 10 , 14 tom/floor blijven in de kast, en de 8, 10, 16 cymbals blijven in de bekken tas. Voorlopig back to basic; 22×18 bass, 12 tom, 16 floor, 14×6 (afwisselend met 13×5) snare en een 13 dark hihat, en 18 crash en 20 ride.  Over de cymbals heb ik het later.. want ook dit betekent verandering in setup en sound.
Voor nu; concentreren op de strakke grooves, de boel open laten, letten op hoe en waar je slaat, en proberen (en hopen) Steve Jordan’s sound en speelstijl zo dicht mogelijk te evenaren .. maar dat betekend oefenen oefenen oefenen.

Met de oefening spelen we strakker en beter en ik merk dat ik zeker in deze rol kan groeien.
Onze doelen? Geen idee, voorprogramma’s, festivals .. zoiets? Met stiekem tussendoor een eigen track, waar we ook hard aan werken.
Ik zit voorlopig te zweten, worstelen, kreunen en te genieten op de drumkruk met deze uitdaging!

Bij afwezigheid van de Sigma 10-20 heb ik tijdens deze zomervakantie in Limburg een ander kleine favoriet gekocht, namelijk de Nikon 20/f2.8 AFD. Eindelijk had ik een goed excuus om deze eens te kopen en uit te gaan proberen, al jaren loer ik namelijk op deze mini groothoek welke ook nog eens erg lichtsterk is met z’n f2.8 .
Bij gebruik in Frankrijk bleek helaas dat de beschadigingen op het front- en achterglas erg veel matige resultaten gaf.
Gelijk na de vakantie heb ik de Nikon naar Nikon Service Point (Beverwijk) gestuurd aangezien ik er zo ook weinig mee kon, en vanmiddag kreeg ik al het bericht dat deze alweer onderweg is naar Friesland!

De Sigma 10-20 gaat gelijk weer op de D300 voor de landschapsfotografie,  maar eerst toch de Nikon testen, een boeiend lensje, deze gaat zeker mee voor het compacte (groothoek) / docu werk .
Jummie!

Vanaf vandaag zal ik zo nu en dan nieuwtjes vertellen over mijn fotografie, vormgeving en muziek.
Maar ook over dingen die me bezighouden of verbazen.

Zoals de titel al aangeeft, ik ben geen schrijver, wel een prater.
Graag klets ik over mijn passies.